Investigación: covers originales (parte II)

Siguiendo con lo propuesto en la primera parte, exploramos algunos proyectos que orbitan alrededor de la idea del cover.

La Celebración (Varios Artistas, curado por Radio Colmena)

Un compilado festejando los 10 años de este bastión de la radio independiente argentina. Se destaca no sólo porque algunas de las versiones son excelentes, sino por el criterio con el que fueron elegidos los temas: a cada una de las bandas se le propuso que regrabaran cualquier lanzamiento independiente de un determinado año (2011 —o el año uno de la radio— para una banda, 2012 —año dos— para la siguiente, etc, hasta llegar al 2020).

 

Algunas curiosidades dignas de mención: 

  • Amor Elefante está tanto del lado de las bandas versionadoras (Cascada, de Lxs Rusos HDP) como de las versionadas (San Cayetano, por Melanie Williams). 
  • Fue un disco grabado en cuarentena y a toda velocidad (pasaron escasos meses entre la idea y la realización), con algunas de las bandas entregando su versión en el plazo de una semana. 

También en Tidal, Spotify y Apple Music.

Tainted Love

Otro ejemplo de cómo una canción va mutando con el correr de las versiones. La grabación más conocida de la canción —la de Soft Cell— no es la original. Se trata de un cover, siendo la original interpretada por Gloria Jones en 1964. Compuesta por Ed Cobb y arreglada en estilo motown para una big band, no logró posicionarse en los charts, mientras que la versión ochentosa rompió todos los récords (43 semanas figurando en las listas de éxitos). 

En alta resolución en Tidal. También en Spotify y Apple Music.

Casi veinte años después Marilyn Manson grabó una versión basada en el arreglo de Soft Cell para la banda sonora de No Es Otra Tonta Película Americana, obviamente más distorsionada y espeluznante.

Por último, en 2006 Rihanna sampleó grandes porciones de la versión ochentosa para construir su canción S.O.S.

Music Brokers

Este sello es sin dudas uno de los antecedentes más extensos en cuanto a la práctica del reciclado en la industria musical. Saltaron al ojo del público a través del infame Bossa N’ Stones, muy criticado en su momento pero que al mismo tiempo fue el disco más vendido del año allá por 2005, cuando arrancó la saga. En retrospectiva, si bien su estética sonora está muy alejada de la crudeza original de las canciones (Rolling Stones, Guns n’ Roses, y un largo etcétera), creo que hay algo bastante transgresor en sacarle el rock al rock. 

De ahí en adelante la atmósfera de los hoteles, restaurantes, ascensores, consultorios y demás nunca sería la misma. Una idea millonaria para todas las personas involucradas, que fue captada al pasar en medio de una conversación delirante. La historia es buenísima y se puede leer o escuchar acá.  

También en Tidal, Spotify y Apple Music. 

Otros lanzamientos dignos de mención del sello son las Vintage Bossa Café —mismo plan lounge pero que diversifican en artistas y géneros— y las The Many Faces of… , en donde recopilan grabaciones de artistas por fuera de su discografía oficial, por ejemplo de los diferentes proyectos paralelos o póstumos de los miembros de bandas como los Ramones, Queen o Fleetwood Mac (o de colaboraciones con otrxs artistas) junto con versiones en vivo, versiones orquestales o covers dignos de atención, o las canciones originales de las que la banda hizo algún cover. 

Esta última serie es de un valor enorme y está muy lejos de ser el típico refrito de la industria. El trabajo de curaduría es profundo y le ahorra al aficionado o fan mucho tiempo y dinero al juntar todo el material de interés en un solo lugar (y remasterizado) en vez de tener que ir pinchándolo desde treinta discos diferentes. 

Acá se puede leer una entrevista con el curador de la edición de los Ramones y acá un link más prolijo al catálogo, donde además se puede ver la lista de temas originales de los que hicieron covers.

Los Mashup

Proyecto poco conocido del productor neuquino Mauro Saldaño, incursionando en la técnica del mashup (mezclar o fusionar dos canciones), aunque dándole una vuelta de tuerca propia: siempre la idea fue combinar una canción nacional (argentina) con una internacional (casi siempre en inglés). Así usa la base de All My Life de los Foo Fighters para cantar Mal Bicho de los Fabulosos Cadillacs, la de Give It Away de los Red Hot Chilli Peppers para cantar Abarajame de IKV, o meter la letra de Juntos A La Par de Yulie Roth (popularizada por Pappo) sobre la base de Don’t Let Me Down de los Beatles. 

Dub Side Of The Moon

Otro disco que estuvo muy de moda en su momento, éste y otros similares tanto de la misma agrupación (Easy Star All-Stars) —por ejemplo Radiodread, OK Computer hecho reggae— como de diferentes bandas de ritmo jamaiquino, como es el caso del Álbum Verde (genial título para un compilado de bandas y solistas de Argentina interpretando canciones del archifamoso cuarteto de Liverpool). 

Enlace a Tidal, Spotify, Apple Music.

Scratch My Back (Peter Gabriel)

Una propuesta muy parecida a la que contamos en el artículo anterior, la de NOFX y Rancid versionando temas de la otra banda, aunque un poco trunca. 

Peter Gabriel encaró a una docena de artistas contemporáneos que admiraba (Arcade Fire, David Bowie, Regina Spector, y más) con la idea del disco doble I’ll Scratch My Back / And I’ll Scratch Yours (“Rascame la espalda, y yo te la rasco a vos”). El disco uno sería Gabriel haciendo un cover de cada una de esas bandas o artistas, el disco dos serían reinterpretaciones de temas del ex-frontman de Génesis por los ya mencionados y mencionadas. 

Por problemas de agenda (algunos artistas no llegaron a mandar su material a tiempo) y de reciprocidad (Radiohead, Bowie y Neil Young se negaron a grabar temas de Gabriel) las versiones de los otros artistas salieron como lados B de algunos singles y el disco dos terminó saliendo a la calle tres años más tarde. De suplentes entrarían Brian Eno (quien compuso Heroes con Bowie), Joseph Artur y Feist. 

Enlace a Tidal, Spotify, Apple Music.

21.604 comentarios en “Investigación: covers originales (parte II)”

  1. I’ve been browsing online more than 4 hours today, yet I never found any interesting article like yours.

    It’s pretty worth enough for me. In my view, if all web owners and bloggers made good
    content as you did, the net will be much more useful than ever before.

  2. The best option: Long press the house button, then press Sleep. Use a key combination: Press and hold the Select and Pause/Play buttons for 10 seconds. If it’s not working: Unplug the Fire Stick. The Fire Stick attracts a small amount of power from your Tv, so the one method to essentially turn it off is by unplugging it. That doesn’t mean you’ve gotten to go away it operating all the time, although. Here’s what you can do. Can you Turn Off a hearth http://fedupwithglover.com/cropped-gloverlogoicon-1-jpg? Putting the Fire Persist with sleep is basically the same as turning it off. It is going to consume less power and stay in sleep mode when you’re utilizing other smart Tv apps or other input gadgets, but software program updates will still happen as normal. These methods won’t work in case your Fire Tv is frozen or unresponsive. In that case, unplug the Fire Stick or comply with different troubleshooting steps. 1. Press and hold the home button on your Fire Tv remote.

  3. It’s a shame you don’t have a donate button! I’d definitely
    donate to this outstanding blog! I suppose for now i’ll settle
    for bookmarking and adding your RSS feed to my Google account.
    I look forward to brand new updates and will share this site with my
    Facebook group. Chat soon!

  4. คอนเทนต์นี้ มีประโยชน์มาก ค่ะ

    ดิฉัน ไปอ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับ
    เรื่องที่เกี่ยวข้อง
    ที่คุณสามารถดูได้ที่ Natasha

    เหมาะกับคนที่กำลังหาข้อมูลในด้านนี้
    เพราะให้ข้อมูลเชิงลึก
    ขอบคุณที่แชร์ ข้อมูลที่มีประโยชน์ นี้
    จะรอติดตามเนื้อหาใหม่ๆ ต่อไป

Los comentarios están cerrados.